لینک های مفید

 

 

 

 

  تعداد بازدید :10246672  

.:: به وب سايت دانشگاه بوعلي سينا خوش آمديد. ::.

شرح خبر

 

03/04/1392

سالروز میلاد حضرت ولیعصر(عج) مبارک

امام حسن عسكری(ع) چند روز پيش از رحلت، به دوستان خود چنين فرمودند: او بعد از من صاحب و خليفه شماست، او قائمی است، كه گردن ها منتظرانه، به سوی او كشيده می شود. هنگامی كه زمين از ستم و ناروا پر شد، خروج می كند، و زمين را از قسط و عدل سرشار می سازد.

حضرت امام مهدی(عليه السلام) در نيمه شعبان سال 255 هجری در شهر سامرّا متولّد گرديدند. نام مشهور مادر آن حضرت، نرجس[نرگس] است. پنج سال از زندگانی ایشان در حيات پدر بزرگوارشان امام حسن عسكری(ع) گذشت. در آن مدّت، فعّاليّت مهمّ و اساسی امام عسكری(ع) بر دو امر مهمّ متمركز بود: احتياط كامل از دستگاه حاكم و آشنا كردن ایشان با ياران نزديك خودشان. امام مهدی(عليه السلام) پس از پدر، مسؤوليت امامت را در سال 260 هجری در پنج سالگی به عهده گرفتند. خردسالی امام(ع) پديده ای شگفت آور نيست، همان طور كه حضرت يحيی در كودكی صاحب حكم نبوّت شدند، چنان كه خداوند در سوره مريم، آيه 12 می فرمايد: يا يَحْيی خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّه وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا: ای يحيی! كتاب آسمانی را با نيرو بگير و اين گونه او را در كودكی حكم نبوّت داديم.

امام حسن عسكری(عليه السلام) چند روز پيش از رحلت، به دوستان خود، در مجلسی كه چهل تن از ياران وفادارشان حضور داشتند و از جمله آنان محمّد بن عثمان و معاويه بن حكيم و محمّد بن ايّوب بودند، چنين فرمودند: او بعد از من صاحب و خليفه شماست، او قائمی است، كه گردن ها منتظرانه، به سوی او كشيده می شود. هنگامی كه زمين از ستم و ناروا پر شد، خروج می كند، و زمين را از قسط و عدل سرشار می سازد. غيبت صغری از سال 260 هجری تا سال 329 هجری به طول انجاميد. امام مهدی(عليه السلام) با بعضی از ياران نزديك خودشان به طور مستقيم تماس می گرفتند و به آنان توصيه می فرمودند كه مشاهدات خود را در ميان مردم تبليغ كنند و سفارش می كردند كه مكان و ساير خصوصيّاتی را كه راه وصول به سوی ایشان را برای مقامات دولتی آسان می ساخت، پنهان دارند. آن حضرت به مسائل گوناگون مردم از طريق وكيلان و سفيران خودشان، كه مورد اعتماد ایشان بودند، پاسخ می داد و فقط با كسانی كه اخلاصشان محرز و مورد اطمينان كامل بودند و راز را افشا نمی كردند، تماس می گرفتند.

تلاش های پيگير معتمد، خليفه عبّاسی و پس از او معتضد، برای دستگيری حضرت مهدی(عليه السلام) بی نتيجه ماند. مأموران برای چندمين بار در سامرّا خانه امام حسن عسكری(ع) را محاصره كردند، همه جای خانه را بازرسی نمودند، وقتی وارد خانه شدند از سرداب، بانگ تلاوت قرآن به گوش رسيد. بر در سرداب فراهم آمدند و آنجا را محاصره كردند تا كسی نه در آنجا به درون رود و نه از آنجا بيرون آيد. فرمانده سربازان بر در ايستاد تا همه سربازان به او پيوستند. امام(عليه السلام) از در سرداب بيرون آمد و از مقابلشان گذشت، وقتی از چشم ناپديد شد، فرمانده گفت: پايين برويد. گفتند آيا او نبود كه از برابر تو گذشت؟ جواب داد: من كسی را نديدم. پس چرا او را رها كرديد؟ گفتند: ما پنداشتيم كه تو او را ديده ای.

اموال و حقوق شرعیه ای كه از طرف شيعيان به امام(عليه السلام) می رسيد، توسّط نمايندگان و وكيلان توزيع می شد و به مصرف واقعی خود می رسيد. قسمتی از اموال به طور مستقيم به دست امام(عليه السلام) می رسيد و قسمتی را نايب، بر وفق قواعد و احكام اسلامی در صرفِ حقوق، مصرف می كرد. وظايف نوّاب آن حضرت، علاوه بر رسيدگی به امور مالی، گرفتن سؤالات و رساندن آن به امام(ع) و رساندن پاسخ امام(ع) به مردم بود. نوّاب چهارگانه كسانی بودند كه در غيبت صغری از طرف امام(عليه السلام) دارای وكالت خاصّه بودند. آنان به ترتيب و بنا به تسلسل تاريخی عبارت بودند از:1ـ عثمان بن سعيد العمری، مدّت نيابت پنج سال،2ـمحمّد بن عثمان العمری، مدت نيابت حدود چهل سال،3ـحسين بن روح نوبختی، مدّت نيابت حدود بيست و يك سال،4ـو علی بن محمّد سمری، مدّت نيابت سه سال. و با پايان زندگی اين چهار نفر، دوران غيبت صغری در سال 329 هجری به پايان رسيد و سپس دوران غيبت كبری آغاز گرديد. تحرّكات و تلاش های آنان-بدون اين كه مأمورين را به خود جلب كنند-بسيار سرّی بود. از جمله كوشش های آنها حلّ مشكلات علمی و شركت در بحث ها و مناظرات عقيدتی بود كه برای راهنمايی پايگاه های مردمی يا برای پاسخگويی به شبهه ها و دفاع از اسلام انجام می شد. نيابت و نمايندگی خاصّ از طرف امام مهدی(عليه السلام) 69 سال و شش ماه و پانزده روز ادامه داشت و اين مدّت، غيبت صغری نام دارد. غيبت صغری در سال 329 پايان يافت. در آن وقت، عمر مبارک امام مهدی(عليه السلام)74 سال بود. آن گاه غيبت كبری آغاز گرديد تا خداوند حكيم در زمان و شرايط مساعد به آن حضرت اجازه ظهور دهد تا زمين را پر از عدل و داد كنند و حكومت واحد جهانی را تشكيل دهند و آرزوی بشريّت را، كه همان تحقّق مدينه فاضله است، محقّق گردانند.

امام مهدی(عج) از ديدگاه علمای دیگر مذاهب

اعتقاد به مهدويت، اختصاص به شيعه ندارد، بلكه بر اساس روايات فراوانی كه از پيامبر اكرم(صلی الله عليه وآله وسلم) رسيده، علمای اهل سنّت نيز اين موضوع را قبول دارند. ولی معمولا آنان، تولّد حضرت مهدی(عج) را انكار می كنند و می گويند: شخصيّتی كه پيامبر اكرم(ص) از قيام او خبر داده، هنوز متولّد نشده است و در آينده تولّد خواهد يافت.

شبراوی شافعی در الاتّحاف گويد: شيعه عقيده دارد مهدی موعود(ع) ـكه احاديث صحيحه درباره او وارد شده ـ همان پسر حسن عسكری(ع) است و در آخر الزّمان ظهور خواهد كرد، ولی صحيح آن است كه او هنوز متولّد نشده و در آينده متولّد می شود و او از اشراف اهل بيت كريم است. ابن ابی الحديد در شرح نهج البلاغه، ذيل خطبه 16 می گويد: اكثر محدّثين عقيده دارند مهدی موعود(ع) از نسل فاطمه(عليها السلام) است و اصحاب ما معتزله آن را انكار ندارند و در كتب خود به نام او تصريح كرده اند و شيوخ ما به او اعتراف نموده اند. منتها او به عقيده ما هنوز متولّد نشده و بعدا متولّد خواهد گرديد.با اين حال، تعدادی از مورّخان و محدّثان اهل سنّت، تولّد آن حضرت را ذكر كرده و آن را يك واقعيت دانسته اند، از جمله:

*عزّالدّين ابن اثير(متوفّای 630) در حوادث سال 260 هجری می نويسد: ابو محمّد عسكری(امام حسن عسكری) در سال 232 متولّد شد و در سال 260 وفات يافت و او پدر محمّد است كه شيعه او را منتَظَر نامند.

*عماد الدّين ابوالفداء اسماعيل بن نورالدّين شافعی(متوفّای 732) گويد: علی هادی(امام دهم) در سال 254 هجری در سامرّا وفات يافت. او پدر {امام}حسن عسكری(ع) است و {امام}حسن عسكری(ع)، يازدهمين امام از ائمّه دوازده گانه است و او پدر محمّد منتظَر صاحب سرداب است و در سال 255 متولّد شده است.

*ابن حجر هيتمی مكّی شافعی(متوفّای 974) در الصّواق المحرقه می نويسد: {امام}حسن عسكری(ع) در سامرّا وفات يافت، عمرش 28 سال بود و به قولی او را مسموم كردند و از خود فرزندی جز ابوالقاسم محمّد حجّت باقی نگذاشت، عمر او به وقت وفات پدرش پنج سال بود، ليكن خدا در آن كمی سنّ، به وی حكمتِ امامت را عطا كرده بود و قائم منتظَر ناميده می شود.

*نورالدّين علی بن محمّد بن صبّاغ مالكی(متوفّای 855) گويد: مدّت امامت امام حسن عسكری(ع) دو سال بود. او بعد از خودش فرزندش حجّت قائم را باقی گذاشت كه برای حكومتِ حقّ، انتظارش كشيده می شود. پدرش او را مخفی نگهداشته و پنهانش كرده بود و آن به علّت سختی كار و خوف از سلطان وقت بود.

*ابوالعبّاس احمدبن يوسف دمشقی قرمانی(متوفّای 1019) در اخبار الدُّوَل و آثار الأُوَل می نويسد: فصل يازدهم كتاب در بيان حال خلف صالح امام ابی القاسم محمّد فرزند {امام} حسن عسكری(ع) است كه عمرش به وقت وفات پدرش پنج سال بود، ليكن خدا به وی حكمت عطا فرمود، چنان كه به يحيی(عليه السلام) داده شد، او متوسّط القامه، زيبا موی، زيبا بينی و گشاده پيشانی بود. معلوم می شود كه تولّد حضرت مهدی(عج) برای اين نويسنده و مورّخ سنّی به قدری واضح و يقينی بوده كه حتّی به بيانِ قيافه و شمائل آن حضرت نيز پرداخته و از ایشان به نام الخلف الصّالح ياد كرده است.

*حافظ ابوعبدالله محمّد بن يوسف كنجی شافعی(متوفّای 658) در كفايه الطّالب می نويسد: امام عسكری(ع) روز جمعه هشتم ربيع الاوّل در سال 260 در سامرّا از دنيا رفت و در خانه ای كه پدرش در آن دفن شده بود، دفن گرديد، پسرش را بعد از خود گذاشت و اوست امام منتظَر. كتاب كفايه الطّالب را در اينجا تمام كرده و نوشته حالات او را در كتابی مخصوص می نگاريم. ناگفته نماند كه كتاب ويژه اين عالمِ سنّی درباره حضرت مهدی(عليه السلام)، البيان فی اخبار صاحب الزّمان نام دارد.

*خواجه پارسا از بزرگان مذهب حنفی در كتاب فضل الخطاب می نويسد: ابو محمّد حسن عسكری(ع) بعد از خودش جز فرزندی به نام ابوالقاسم محمّد منتظَر كه موسوم به قائم و حجّت و مهدی و صاحب الزّمان است بر جای نگذاشت. شب ميلاد او نيمه شعبان سال 255 هجری و مادرش امّ ولد بوده كه نرجس ناميده شده است.

*ابن طلحه كمال الدّين شافعی(متوفّای 654) در كتاب ارزشمندش به نام مطالب السَّئُول فی مناقب آلالرّسول می نويسد: امّا در مناقب ابو محمّد حسن عسكری(ع) همين بس كه بزرگترين منقبب و مزيّتی كه خدا به او داده آن است كه مهدی موعود(عج) از صلب اوست... مادرش كنِيری است به نام صيقل و نام خودش محمّد، كنيه اش ابوالقاسم، لقبش حجّت و خلف صالح و به قولی منتظَر است.

*شمس الدّين ابوالمظفّر سبط بن جوزی حنفی(متوفّای 654) در كتاب معروفش تذكرهالخواصّ می نويسد: محمّد بن حسن بن علی بن محمّد بن علی بن موسی الرّضا بن جعفر بن علی بن الحسين بن علی بن ابيطالب، كنيه اش ابوعبدالله و ابوالقاسم است و او خلف حجّت، صاحب الزّمان، قائم منتظَر و آخرين ائمّه است. خبر داد ما را عبدالعزيز بن محمود بن بزّاز از ابن عمر گفت: رسول خدا(صلی الله عليه وآله وسلم) فرمود: خارج می شود در آخر الزّمان مردی از فرزندانم كه اسم او مثل اسم من و كنيه او مثل كنيه من است، زمين را پر از عدل می كند، همان طور كه پر از ظلم شده باشد، اين همان مهدی است.

*عبدالوّهاب شعرانی شافعی مصری(متوفّای 973) در كتابش به نام اليواقيت والجواهر می نويسد:... او از اولاد امام حسن عسكری(ع) و تولدّش در نيمه شعبان سال 255 واقع است و او باقی می ماند تا با عيسی بن مريم(عليه السلام) اجتماع كند و عمر شريفش تا زمانِ ما كه اكنون سال 958 است، 706 سال می باشد.

از حضرت مهدی(عليه السلام)، مطالبی ارزنده تحت عنوان توقيعات و نامه های آن حضرت به نوّاب اربعه و بعضی از اَعلامِ خاصّانِ مورد اعتماد ایشان، نقل گرديده كه در مجامع حديثی از قبيل: بحارالانوار، احتجاج طبرسی، غيبت نعمانی، غيبت شيخ طوسی و اكمال الدّين شيخ صدوق، روايت شده است.

 

نظر شما درباره اين خبر

 

 
 
نام فرستنده
پست الكترونيك  
نظر شما
 
 

همایشها

 

سی و دومین گردهمایی و نخستین کنگره بین المللی تخصصی علوم زمین

 

 

Copyright © 2005 Buali Sina University. All rights reserved