لینک های مفید

 

 

 

 

  تعداد بازدید :10247234  

.:: به وب سايت دانشگاه بوعلي سينا خوش آمديد. ::.

شرح خبر

 

22/03/1392

گزیده ای از اخلاق و رفتار امام حسین(ع)

با نگاهی اجمالی به زندگی سراسر خداخواهی و خداجويی امام حسين(ع )، درمي يابيم كه هماره وقت ایشان به پاكدامنی و بندگی و نشر رسالت احمدی و مفاهيم عميقی والاتراز درك و ديد ما گذشته است.

جنابشان به نماز و نيايش با پروردگار و خواندن قرآن و دعا و استغفار علاقه بسياری داشتند. گاهی در شبانه روز صدها ركعت نماز مي گزاردند و حتی در آخرين شب زندگی دست از نياز و دعا برنداشتند. خوانده ايم كه از دشمنان مهلت خواستند تا بتوانند با خدای خويش به خلوت بنشينند و فرمودند: خدا مي داند كه من نماز و تلاوت قرآن و دعای زياد و استغفار را دوست دارم. حضرتشان بارها پياده به خانه كعبه شتافتند و مراسم حج را برگزار كردند. ابن اثير در كتاب اسد الغابة مي نويسد: كان الحسين رضی الله عنه فاضلا كثير الصوم و الصلوة و الحج و الصدقة و افعال الخير جميعها: {امام}حسين(ع ) بسيار روزه مي گرفت و نماز مي گزارد و به حج مي رفت و صدقه مي داد و همه كارهای پسنديده را انجام مي داد.

شخصيت حضرت حسين بن علی(ع ) آن چنان بلند و دور از دسترس و پرشكوه بود كه وقتی با برادرشان امام حسن مجتبی(ع ) پياده به كعبه مي رفتند، همه بزرگان و شخصيت های اسلامی به احترامشان از مركب پياده شده، همراه آنان راه مي پيمودند. احترامی كه جامعه برای امام حسين(ع ) قائل بود، بدان جهت بود كه ایشان با مردم زندگی مي كردند-از مردم و معاشرتشان كناره نمي جستند- با جان جامعه هماهنگ بودند، چونان ديگران از مواهب و مصائب يك اجتماع برخوردار بودند، و بالاتر از همه ايمان بي تزلزل ایشان به خداوند، ایشان را غمخوار و ياور مردم ساخته بود. وگرنه، ایشان نه كاخ های مجلل داشتند و نه سربازان و غلامان محافظ، و هرگز مثل جباران راه آمد و شد را به گذرشان بر مردم نمي بستند.

اين روايت يك نمونه از اخلاق اجتماعی ایشان است: روزی از محلی عبور مي فرمودند، عده ای از فقرا بر عباهای پهن شده شان نشسته بودند و نان پاره های خشكی مي خوردند، امام حسين(ع ) مي گذشتند كه تعارفشان كردند و ایشان هم پذيرفتند، نشستند و تناول فرمودند و آن گاه بيان داشتند: ان الله لا يحب المتكبرين: خداوند متكبران را دوست نمي دارد. سپس فرمودند: من دعوت شما را اجابت كردم، شما هم دعوت مرا اجابت كنيد. آنها هم دعوت آن حضرت را پذيرفتند و همراه جنابشان به منزل رفتند. حضرت دستور دادند هر چه در خانه موجود است به ضيافتشان بياورند و بدين ترتيب پذيرايی گرمی از آنان به عمل آمد و نيز درس تواضع و انسان دوستی را با عمل خويش به جامعه آموختند.

شعيب بن عبدالرحمن خزاعی مي گويد: چون {امام}حسين بن علی(ع ) به شهادت رسيد، بر پشت مباركش آثار پينه مشاهده كردند، علتش را از امام زين العابدين(ع ) پرسيدند، فرمود: اين پينه ها اثر كيسه های غذايی است كه پدرم شب ها به دوش مي كشيد و به خانه زن های شوهرمرده و كودكان يتيم و فقرا مي رسانيد. شدت علاقه امام حسين(ع ) را به دفاع از مظلوم و حمايت از ستمديدگان، مي توان در داستان ارينب و همسرش عبدالله بن سلام دريافت كه اجمال و فشرده اش را در ادامه آمده است: يزيد به زمان ولايتعهدی، با اين كه همه نوع وسايل شهوترانی و كام جويی و كامروايی از قبيل پول، مقام، كنيزان رقاصه و... در اختيار داشت، چشم ناپاك و هرزه اش را به بانوی شوهردار عفيفی دوخته بود. پدرش معاويه به جای اين كه در برابر اين رفتار زشت و ننگين، عكس العمل كوبنده ای نشان دهد، با حيله گری و دروغ پردازی و فريبكاری، مقدماتی فراهم ساخت تا زن پاكدامن مسلمان را از خانه شوهر جدا ساخته و به بستر گناه آلوده پسرش يزيد بكشاند. امام حسين بن علی(ع) از قضيه باخبر شدند، در برابر اين تصميم زشت ايستادند و نقشه شوم معاويه را نقش بر آب ساختند و با استفاده از يكی از قوانين اسلام، زن را به شوهرش عبدالله بن سلام بازگرداندند و دست تعدی و تجاوز يزيد را از خانواده مسلمان و پاكيزه ای قطع نمودند و با اين كار همت و غيرت الهي اشان را نمايان و علاقه مندی خود را به حفظ نواميس جامعه مسلمانان ابراز داشتند. رفتار داستانی شد كه درمفاخر آل علی(ع ) و دنائت و ستمگری بنی اميه، برای هميشه در تاريخ به يادگار ماند.

علائلی در كتاب سمو المعنی مي نويسد: ما در تاريخ انسان به مردان بزرگی برخورد مي كنيم كه هر كدام در جبهه و جهتی، عظمت و بزرگی خويش را جهانگير ساخته اند، يكی در شجاعت، ديگری در زهد، آن ديگری در سخاوت و... اما شكوه و بزرگی امام حسين(ع ) حجم عظيمی است كه ابعاد بي نهايتش هر يك مشخص كننده يك عظمت فراز تاريخ است، گويا او جامع همه والايي ها و فرازمندي ها است. آری، مردی كه وارث بي كرانگی نبوت محمدی است، مردی كه وارث عظمت عدل و مروت پدری چون حضرت علی(ع ) است و وارث جلال و درخشندگی فضيلت مادری چون حضرت فاطمه(س ) است، چگونه نمونه برتر و والای عظمت انسان و نشانه آشكار فضيلت های خدايی نباشد. درود ما بر ایشان باد كه بايد ایشان را سمبل اعمال و كردارمان قرار دهيم. امام حسين(ع ) و حكايت زيستن و شهادتشان و لحن گفتارشان و ابعاد كردارشان نه تنها نمونه يك بزرگمرد تاريخ را برای ما مجسم مي سازد، بلكه ایشان با همه خويشتن، آيينه تمام نمای فضيلت ها، بزرگمنشي ها، فداكاري ها، جانبازي ها، خداخواهي ها وخداجويي ها مي باشند. ایشان به تنهايی مي توانند جان را به لاهوت راهبر باشد و سعادت بشريت راضامن گردند، چرا که بودن و رفتنشان، معنويت و فضيلت های انسان را ارجمند نمود.

 

نظر شما درباره اين خبر

 

 
 
نام فرستنده
پست الكترونيك  
نظر شما
 
 

همایشها

 

سی و دومین گردهمایی و نخستین کنگره بین المللی تخصصی علوم زمین

 

 

Copyright © 2005 Buali Sina University. All rights reserved